Edukacja w cukrzycy

Każdy pacjent powinien posiadać zindywidualizowany program edukacji, w oparciu o jego potrzeby i cele do osiągnięcia. Ramowy program edukacji powinien składać się z pomocy w zaakceptowaniu choroby, przedstawienia zagadnień z dziedziny klinicznej cukrzycy, nauki samoobserwacji i kontroli choroby, nauki podawania insuliny.

Do tematów poruszanych na takich spotkaniach należą także powikłania ostre i przewlekłe cukrzycy, ich obserwacja oraz metody prewencji i leczenia. Przekazywane powinny być również informacje na temat stylu życia, a więc odżywiania, aktywności fizycznej, zaprzestania palenia tytoniu i spożywania alkoholu. W ramach zajęć edukacyjnych omawiane zostają kwestie związane z życiem codziennym pacjentów, a więc problemem podróżowania, zajścia w ciążę oraz jej prowadzenia, stosowania antykoncepcji i dostosowania warunków pracy do choroby. Chory zostaje poinformowany o częstości uczęszczania na spotkania edukacyjne i konieczności odbywania wizyt kontrolnych.

Pielęgniarka diabetologiczna oprócz identyfikacji problemów pielęgnacyjnych, ustalania celów i interwencji wraz z pacjentem, daje poczucie wsparcia i bezpieczeństwa. Swoją postawą powinna przekonywać chorego o swojej gotowości w niesieniu pomocy.  Pielęgniarka jest pierwszym, fachowym pracownikiem medycznym, z którym spotyka się pacjent oraz jest jego bezpośrednim źródłem informacji.