Patomechanizm stopy cukrzycowej

Zespół stopy cukrzycowej wg. WHO „charakteryzuje się obecnością infekcji, owrzodzenia lub destrukcji tkanek głębokich stopy w połączeniu z obecnością zaburzeń neurologicznych i chorób naczyń obwodowych w kończynach dolnych o różnym stopniu zaawansowania”.

Głównym patomechanizmem zespołu stopy cukrzycowej jest przerwanie ciągłości skóry, w wyniku działania różnych czynników. Pacjent przy uszkodzonej komponencie czuciowej może nie odczuwać dyskomfortu, spowodowanego za ciasnym obuwiem, obecnością ciała obcego   w bucie czy stanięcia stopą na ostrym przedmiocie.

Z badań wynika, że w 35 % przypadków przyczyną uszkodzenia skóry jest źle dobrane obuwie. Oprócz urazów mechanicznych zdarzają się również urazy termiczne jak i chemiczne. Kolejnym powodem powstania zmian może być niewłaściwa higiena stóp, a  w tym niewłaściwa technika obcinania paznokci, które wrastając w skórę, niszczą jej strukturę.

Powstałe uszkodzenie w naskórku obejmuje głębiej leżące warstwy oraz będąc wrotami zakażenia przyczynia się do rozwoju infekcji. Zniekształceniu ulegają także struktury kości i prowadzą do powstania tzw. stawu Charcota. Nieleczone zaburzenia mogą doprowadzić nawet do zapalenia kości i szpiku. Postępują również zmiany w obrębie mięśni  o charakterze przewagi prostowników nad zginaczami.

Dodatkowymi czynnikami biorącymi udział w rozwoju ZSC są otyłość, obecność chorób współistniejących jak nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, upośledzenie wzroku, niedołężność, ograniczenie ruchomości stawów, samotność.